Yağmur Akşamı

Sisli ve yağmurlu bir İstanbul akşamında
yirmi yılı aşkın zaman sonra o senin varlığın
ve sonsuzluğuna eriştiğim orman.
Nasıl da konuştu içime. Yazmadan duramadım.
Sana adayacağım sevgilimm.

Ve şehrin bütün ışıkları yağmur damlalarının içinde titrerken
Sen ve ben
İkimiz
Sonsuzluğun içinde birbirini arayan iki kalp 
Yan yana yürüyorduk o uçsuz bucaksız derin ormanda

Yağmur saçlarına düşüyordu sevgilimm
Ben her damlada sana yeniden yeniden âşık oluyordum
Sokakların sesi çok uzakta kalmıştı
İstanbul susmuştu ve
Yalnızca ayaklarımızın altında ezilen yaprakların hışırtıları
Kalbimin sana doğru hızlanan sesi sonra
Ah, durduralamayacak o atış

Bitimsiz olmasını istediğim o orman ve yağmur akşamında
Sevgim de o kadar sonsuzdu
Nereye gittiğimizi bilmiyorduk belki
Yirmi yıl sonra henüz ilk
İlk defa yolun sonunun nereye varması benim ilgimi çekmiyordu sevgilimm
Çünkü sen yanımdaydın
Ve seninle yürüdüğüm her yol
Varılacak bir yerden çok
Yaşanacak bir ömürdü

Üşüyordum sevgilim biliyor musun?
Ama ellerini tuttuğum o anlarda
Bütün ıslaklığım kalbine doğru buharlaşıyordu

O uçsuz bucaksız ormanda beni ısıtan
İstanbul'un sisini dağıtan
Yağmurun hüznünü parçalayan
Gözlerinin parlaklığıydı sevgilimm

Zaman zaman durup birbirimizin yüzüne bakıyorduk
Ne çok özlemdi orman değil mi sevgilimm?

Yağmur durmamacasına yağıyordu
O an farketmedin sevgilimm
Gözyaşlarım karıştı yağmurun sularına
Yirmi yıl sonra gözlerimden akan
Hüzünle sevinç arası bir duyguydu

Gelgelelim ki sevgilimm içimde tuhaf bir bahar habercisi vardı
Sanki bütün o baharı iki bedende yıldızlara bakarak geçirecektik
Biliyordum ümit ediyordum ama nedense söyleyemiyordum
Ve fakat bütün yirmi yılın yükünü atmış haykırmak istiyordum

Sonra düşündüm:
Aradan yıllar geçecek başka mevsimlerde başka yağmurlar yağacak
Çok başka aşklara ev sahipliği yapacak bu uçsuz bucaksız derin orman
Ama ben her yağmur çiseltisinde senin zarif adımlarını anımsayacağım

Sisli ve yağmurlu bir İstanbul akşamıydı
Uzayıp giden orman
Kısalan ömürler ve bitimlilik
Nasıl da hüzünlüdür değil mi sevgilimm?
Ve fakat her şeye rağmen aşkın sonsuzluğu diyordu içim

Bazı akşamlar bitip gitmez sevgilimm
İnsanın kalbine işlenir gonca gonca

Bir gün o ânı hatırlayacaksam şöyle bir dize yazmalıyım dedim
Şair refleksiyle sevgilimm:

O yağmur akşamında
Kalbimin en karanlık günlerime
Güneş gibi doğan senin aydınlığındı
Varlığın…

Her anımsamada içime çekeceğim

31 Ağustos 2026