"Mühim Olan Sessizlik!"*

Aşka doğru söz bitti.

Sözcüklerin zihin dünyamda anlamları kalmadı. 

Belki de bu yüzden evren beni lucy'nin yanına, çocukluğumun Çengelköy'üne sürükledi bu gece. 

İnsanda sözcükler tükenirse, onu ancak ve ancak doğanın o "harfsiz" kucaklaması kuşatabilir. Doğasından kopan insan bunu nicedir anla(ya)mıyor. Israrla ve ısrarla harf üretmeye çalışıyor. Doğa, harflerin yetmediği yerde bir başka frekansta dinler, bir başka frekansta konuşur bizimle. Kim bilir, evrensel bir "varoluş" dilidir o! 

Bunu hissedebiliyorum. 

-Hiçbir şey okumayayım hiçbir şey yazmayayım, yazdıklarım okuduklarım hakkında hiç kimse benimle bir söyleşi yapmasın; ve ben de hiç kimsenin bir mesele hakkındaki analizlerini söyleşilerini okumayayım, irdelemeyeyim. Konuşmayayım dinlemeyeyim istiyorum.

Sadece o sonsuz evren ve sessizliğim.

Hamlet ne diyordu o son sözünde:

"Mühim olan sessizlik!"

15.10.2026

Alıntı:William Shakespeare 

https://www.youtube.com/watch?v=hLob10JpibM&list=RDhLob10JpibM&start_radio=1