Nerede boş bir defter bulsam, karalıyorum bir şeylerr. Şimdi de Zaman'a takıldım. Nedir bu bekleyiş, akıl alır gibi değil. Zaten şu kuruyup tekrar bozulan sonsuz evrende biz akıllı varlıklar olarak, daha doğrusu sınırlı varlıklar olarak, hakikati nasıl kavrayabiliriz ki? Her eylem, her söz boştur sonsuz evren ve gezegenler karşısında. Yaşayıp gidiyoruz; yaşayıp göreceğiz. Ölüm'e kadar böyle.
Peki sonra? Ölüm bir muamma biz sınırlılar için. Sonsuz bir yokluk. Bunu bizim kavramamıza imkân yok. Gene de Nazım ne diyordu: “Hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşamak!” Sanıyorum elimizdeki tek şey yaşamak. Doğru yaşamak. Peki nedir doğru yaşamak? Bana kalırsa, ölüm duygusu içinde olan insan kötülük yapmamalı.
Yaşar Kemal ölmeden önce Zülfü Livaneli’ye “Biz namuslu yaşadık,” demiş. Evet, tek eylem namuslu yaşamak olmalı. Benim öyle mistik inançlarım yoktur. Fakat namuslu yaşamaya inanıyorum. Ki kimsenin hakkına-hukukuna girmeden yaşamak namuslu yaşamak değil midir? Böyle!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder